Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

... τα παλια χρονια, ο Αη Βασιλης ηταν μεγαλος ταξιδευτης.... Εζησε μαλιστα ενα διαστημα στην Αμερικη!!... τοτε ητ

αν που πηρε λιγα κιλακια.... Ομως καθως τα χρόνια περνουσαν αρχισε να νιωθει την επιθυμία να αποκτησει ενα ζεστο σπιτικό και να κοιμαται τοο μεσημερακι μπροστα στο τζακι.... ετσι λοιπον την κοπανησε για τον Βορειο Πόλο!!!! Στην πραγματικοτητα πηγε εκει γιατι του αρεσε πολυ να φτιαχνει  χιονανθρωπους!!!! Καθε μερα ξημερωβραδιαζοταν στην αυλη και εφτιαχνε... εφτιαχνε... εφτιαχνε.... ωσπου ξεχνουσε τη δουλεια του!!! Τοτε ηταν που πηρε την αποφαση και εκανε μια σχολη για Αη Βασιληδες!!! ετσι το σκεφτηκε... ετσι το επραξε.... Ηθελε αναπληρωματικο για το ποστο του.... για να ναι οιο χαλαρος βλεπετε! Κι ολα αυτα γινονται  στο  μαγικο δασος εκειιιιι στο Βορειο Πολο.. Κι αν δεν μας πιστευετε... μπορειτε να πατε μια βολτίτσα ως εκει!!! Κρατατε μυστικο?.... για να πατε να τους βρειτε ορεοεινα ειναι μηνας καλοκαιρινος.. να εχετε στη δεξια τσεπη ενα λαγοποδαρο και στο αριστερο να κρατατε ενα τριφύλλι...!!!!
ειμασταν τυχεροι.... μας χαρισε τα χιονανθρωπακια του για ημερολογιο αντιστροφης μετρησης των παιδιων.... και τους μαθητοαηβασιληδες για το ημερολογιο του σχολειου με κρυμμενα καλουδια στην στολη τους......
μετα απο αυτο το κατεβατο..... Καλο μηνα απο εμας με υγεια και χαρα!!!! 😘 😘 😘





Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

.....δικαίωμα μου.....
δικαίωμα μου είναι οι ανάγκες μου ...
χωρίς αυτά δεν μπορώ να επιβιώσω...χωρίς φαγητό...χωρίς σπίτι...χωρίς οικογένεια...χωρίς εμβόλια και φάρμακα...χωρίς αγάπη, αγκαλιές και φροντίδα....χωρίς ρούχα...χωρίς ελευθερία και ειρήνη ...χωρίς σχολειό !
...ώρα για παραμύθι ...
ώρα για το παραμύθι της εξαιρετικής Γιώτας μας ...

« ΧΡΥΣΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ…»
Άραγε πού ζουν οι παραμυθούδες; Ίσως επάνω σε ψηλά βουνά, η σε δάση με καστανιές, μπορεί και επάνω σ αφρισμένα κύματα. Η δική μας παραμυθού, ζει πάνω σ ένα σύννεφο. Ναι, καλά ακούσατε! Πάνω σ ένα σύννεφού!. Της αρέσει πολύ το σπίτι της επειδή μπορεί να ταξιδεύει με το φύσημα του ανέμου και να βλέπει από ψηλά τη γη και τους ανθρώπους. Έτσι, πλέκει τις ιστορίες της. Ιστορίες του ουρανού και ιστορίες της γης. Και μ αυτόν τον τρόπο περνάει τη ζωή της…
Βλέποντας και πλέκοντας. Τώρα θα μου πείτε… Πώς γίνεται να βλέπει αληθινές ιστορίες ανθρώπων και να φτιάχνει μ αυτές, παραμύθια; Κι εγώ θα σας απαντήσω πως οι μεγαλύτερες αλήθειες κρύβονται μέσα σ αυτά…
Κι ορίστε η απόδειξη: Μπροστά σας! Τι είμαι εγώ; Ένας συνηθισμένος αλλά όμως αληθινός φτερωτούλης.. Κι όμως, βρέθηκα μέσα σ αυτό το παραμύθι. Ακούστε πως…
Αρχή του παραμυθιού, καλημέρα σας!
Η μέρα εκείνη ήταν ηλιόλουστη. Δεν υπήρχε ούτε ένα σημάδι βροχής. Ασυννέφιαστος ο ουρανός… όχι τελείως , δηλαδή. Να, μόνο ένα μικρό συννεφάκι ταξίδευε ανέμελο στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Επάνω του είχε φτιάξει το σπίτι της μια παραμυθού.
Παρ όλο που η φύση έδειχνε χαρούμενη, η παραμυθού μας εκείνη την όμορφη μέρα ένιωθε πολύ λυπημένη. Μια αγωνία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της και κοιτούσε προς τη γη σαν κάτι να έψαχνε.
Εκείνη τη στιγμή, ένας μικρός, μικρούτσικος φτερωτούλης πέταξε κοντά στο σύννεφο.
-Ε! Ποια είσαι εσύ; Ρώτησε την παραμυθού.
-Για τι σου μοιάζω; Είμαι μια παραμυθού!
-Και τι κάνεις επάνω στο σύννεφο;
-Ω!.. Που να σου εξηγώ τώρα… είπε η παραμυθού, κάπως βαριεστημένα…
-Πες μου, πες μου κι εγώ θα καταλάβω!
-Άκου , λοιπόν για να τελειώνουμε… Οι παραμυθούδες ζούνε όπου θέλουν! Κι αυτό, είναι το σπίτι μου. Κατάλαβες ; Άφησέ με ήσυχη τώρα…Αρκετή σκοτούρα έχω…
-Νόμιζα πως οι παραμυθούδες δεν έχουν σκοτούρες. Τις φανταζόμουν κάπως αλλιώς…
-Πως δηλαδή; Λεπτές; Καλοντυμένες; Όμορφες; Σικάτες; Και σε απογοήτευσα που εγώ είμαι στρουμπουλή και…
--Όχι, όχι! Την σταμάτησε ο φτερωτούλης. Δεν εννοούσα κάτι τέτοιο.. Να, απλά, περίμενα να είσαι πιο χαρούμενη και γελαστή. Όσοι φτιάχνουν ιστορίες για παιδιά, είναι ευτυχισμένοι!
-Αχ! Κι εγώ ήμουν μέχρι να πάθω αυτό το κακό…
-Θέλεις να μου πεις;
-….. Κάτι μου λέει να σ εμπιστευτώ. Άκου λοιπόν: Εκεί που έπλεκα τα παραμύθια μου, μου ξέφυγε το κουβάρι της χρυσής κλωστής. Έπεσε κάπου , επάνω στη γη. Κάνω μια, να το τραβήξω… τίποτε! Κάνω δυο, να το τραβήξω, τίποτε…
-Κάνεις τρεις να το τραβήξεις… Τίποτε!
-Μην αστειεύεσαι, είναι σοβαρό! Κάπου πρέπει να σκάλωσε. Κάπου μπερδεύτηκε. Κι όσο και να τραβάω αυτή την άκρη του, η κλωστή δεν ανεβαίνει! Και χωρίς αυτό το χρυσό κουβάρι δεν μπορώ να πλέξω τις ιστορίες μου…
-Χμμμμ. Μη στενοχωριέσαι. Για κοίτα με! Τι είμαι εγώ;
-Πουλί, νομίζω!
-Ακριβώς! Και τι έχω;
-Για να σε δω καλύτερα… Αλλήθωρα μάτια;
-Όχι!
-Ξεπουπουλιασμένα φτερά;
-‘Όχι, όχι!
-Στραβό ράμφος;
-Ναι, εεεε.. δηλαδή, μπορεί να είναι λίγο στραβό το ράμφος μου και λίγο ξεπουπουλιασμένα τα φτερά μου όμως μπορώ να σε βοηθήσω.
-Και πως θα το κάνεις αυτό;
-Να, θα πιάσω με το ράμφος μου την άκρη της κλωστής που κρατάς και πετώντας θα την ακολουθήσω ώσπου να βρω πού σκάλωσε. Ύστερα θα την ξεμπερδέψω με τη βοήθεια κάποιου ανθρώπου που θα συναντήσω στη γη κι εσύ από δω ψηλά, θα την τραβήξεις και θ αρχίσεις να τυλίγεις πάλι το κουβάρι σου.
-Ω! Σ ευχαριστώ! Ακούγεται καλή ιδέα. Θα το κάνεις αυτό για μένα;
-Και βέβαια θα το κάνω. Δεν συναντά κανείς κάθε μέρα μια λυπημένη παραμυθού πάνω σ ένα σύννεφο! Λοιπόν, τι λες; Να ξεκινήσω; Δώσε μου την κλωστή στο ράμφος μου κι εσύ κράτα γερά την άκρη της.
Του έδωσε την κλωστή στο ράμφος. Κι ο φτερωτούλης πέταξε προς τη γη. Πέταξε πάνω από βουνά, θάλασσες, κάμπους, δάση, πόλεις και χωριά ώσπου βρήκε το σκάλωμα. Η κλωστή είχε μπερδευτεί στο χέρι ενός αγοριού από την Ισπανία. Είχε τυλιχθεί στο μικρό δαχτυλάκι του Δομίγκο καθώς είχε το χέρι του απλωμένο μπροστά του.
-Ει! Ποιος είσαι εσύ;
-Ο Δομίγκο! Απάντησε το αγόρι.
-Και τι κάνεις με το χέρι σου απλωμένο;
-Δεν βλέπεις; Ζητιανεύω. Έχω να φάω από χθες.
-Δεν ξέρω τι σημαίνει «ζητιανεύω» αλλά, μήπως μπορείς να ξεμπλέξεις αυτή την κλωστή που μπερδεύτηκε στο δαχτυλάκι σου;
-Μπορώ! Είπε ο Δομίγκο και με μια κίνηση απελευθέρωσε την κλωστή από το δάχτυλό του.
Η παραμυθού από ψηλά , την τράβηξε για λίγο , μα και πάλι κάτι τη σταμάτησε.
-Κι άλλος κόμπος, φτερωτούληηηηη! Του φώναξε.
(εδώ χρειάζεται η βοήθεια των παιδιών. Πρέπει να φωνάξουν:
Φτερωτούλη, ψάξε κι άλλο.
Είναι σκάλωμα μεγάλο!»
Κι εκείνος συνέχισε να βρει το επόμενο σκάλωμα.
Το βρήκε στη Συρία. Είχε μπερδευτεί στο χέρι του Ισμαήλ, ενός παιδιού που καθόταν μπροστά στα ερείπια του γκρεμισμένου από τον πόλεμο σπιτιού του .
-Μπορείς σε παρακαλώ , να ξεμπλέξεις τη χρυσή αυτή κλωστή από το δαχτυλάκι σου;
-Μπορώ! Είπε ο Ισμαήλ. Και η κλωστή απελευθερώθηκε. Κάνει η παραμυθού να την τραβήξει, τίποτε. Κι άλλο σκάλωμα!
Φτερωτούλη, ψάξε κι άλλο.
Είναι σκάλωμα μεγάλο!»
Ο φτερωτούλης πετώντας βρήκε τον επόμενο κόμπο στο δαχτυλάκι της Καλίφα από την Αφρική. Η Καλίφα ζούσε σ ένα ορφανοτροφείο. Δεν είχε γονείς και περίμενε να βρεθεί μια καλή οικογένεια να την υιοθετήσει.
-Δεν ξέρω τι σημαίνει «υιοθεσία» είπε ο φτερωτούλης και της ζήτησε να ξεμπλέξει από το δαχτυλάκι της την κλωστή. Η Καλίφα το έκανε, το ποθλί, την ευχαρίστησε, αλλά, πάλι τίποτε. Η κλωστή είχε κι άλλο μπέρδεμα.
Φτερωτούλη, ψάξε κι άλλο.
Είναι σκάλωμα μεγάλο!»
Έτσι, ο βοηθός της παραμυθούς, πέταξε για την Αμερική. Εκεί, βρήκε το μπέρδεμα στο δάχτυλο του Άντριου. Ο Άντριου ζούσε σ ένα βρώμικο σπίτι και οι γονείς του δεν του φέρονταν καλά. Μερικές φορές, μάλιστα, τον χτυπούσαν! Με τη βοήθεια του Άντριου, ο φτερωτούλης ξεμπέρδεψε το σκάλωμα και ξεκίνησε για το επόμενο. Τώρα πια, είχε συνηθίσει…
Φτερωτούλη, ψάξε κι άλλο.
Είναι σκάλωμα μεγάλο!»
Ο επόμενος κόμπος βρισκόταν στην Ιταλία, στο χέρι της Ιζαμπέλλας. Η Ιζαμπέλλα περνούσε τον περισσότερο καιρό της σένα κρεβάτι νοσοκομείου. Χρειάζονταν θεραπεία για να γίνει καλά. Βοήθησε όμως το πουλί, να ξεμπερδέψει την κλωστή από το δάχτυλό της.
-Ουφ! Αναστέναξε ο φτερωτούλης.. Μα πόσα σκαλώματα θα βρω ακόμη; Πρέπει όμως να συνεχίσω. Αλλιώς, η παραμυθού μου θα συνεχίσει να είναι θλιμμένη…
Φτερωτούλη, ψάξε κι άλλο.
Είναι σκάλωμα μεγάλο!»
Κι έφτασε στην Κίνα. Εκεί, συνάντησε τον Μινγκ. Ο Μινγκ ήταν ένα μικρό αγόρι που έπρεπε να δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ για να βοηθήσει την οικογένεια του που ήταν πολύ φτωχή. Έτσι, δεν είχε χρόνο να πηγαίνει σχολείο.
Ο Μινγκ, ξεμπέρδεψε την κλωστή και ο φτερωτούληςπέταξε για την Αυστραλία. Εκεί, βρήκε την Αναλίζ να προσπαθεί να ξεμπλέξει την χρυσή κλωστή από το δάχτυλό της.
-Ει! Δική μου είναι! Φώναξε το πουλί. Σ ευχαριστώ που την ξεμπέρδεψες. Αλλά, πώς τα κατάφερες χωρίς καν, να κοιτάζεις τον κόμπο;
-‘Έχω γεννηθεί χωρίς την όρασή μου. Έτσι, τα περισσότερα πράγματα τα κάνω με τα χέρια μου.
Αφού λύθηκε κι αυτός ο κόμπος, ο φτερωτός μας, αποκαμωμένος αποφάσισε να ξεκουραστεί για λίγο . Πέταξε στη Ελλάδα. Βρήκε το περβάζι ενός ανοιχτού παράθυρου και κούρνιασε. Κι ενώ απολάμβανε την ξεκούρασή του, ένιωσε δυο ανθρώπινα χέρια να το κρατούν. Ένα μικρό κορίτσι, μέσα απ το δωμάτιο, κράτησε το πουλάκι στα χέρια του.
Αφουγκράστηκε την καρδούλα του που χτυπούσε δυνατά και έτριψε λίγα ψίχουλα από το κουλούρι της μέσα στης ελεύθερη παλάμη της. Το γλαροπούλι τα έφαγε λαίμαργα.
-Ποια είσαι; Τη ρώτησε.
-Η Ωραιοζήλη. Απάντησε το κορίτσι.
-Τι όμορφο όνομα! Και τι ωραίο δωμάτιο που έχεις!
Πλησίασαν κοντά σ ένα τραπέζι. Υπήρχαν απλωμένες άπειρες , πολύχρωμες ζωγραφιές.
-Πω, πω! Πόσο όμορφες ζωγραφιές. Είπε ο φτερωτούλης.
-Σου αρέσουν αλήθεια; Είναι δικές μου. Εγώ τις έφτιαξα. Κρυφά όμως από τους γονείς μου, γιατί εκείνοι προτιμούν να μελετώ βιβλία. Θέλουν να γίνω γιατρός σαν τον μπαμπά μου. Εγώ όμως, θέλω να γίνω ζωγράφος. Αλλά, ας τα αφήσουμε αυτά. Εσύ, πώς βρέθηκες στο περβάζι μου;
Και ο φτερωτόςμας, είπε όλη την ιστορία του. Για τη θλιμμένη παραμυθού, για τα σκαλώματα στα δαχτυλάκια, για τα παιδιά που συνάντησε στον κόσμο, για όλα.
Η Ωραιοζήλη τότε, πήρε τα χρωματιστά μολύβια της κι άρχισε να ζωγραφίζει σε άσπρα μικρά χαρτάκια. Στο πρώτο, ζωγράφισε ένα πιάτο με φαγητό για τον Δομίγκο από την Ισπανία, στο δεύτερο ένα λευκό περιστέρι για τον Ισμαήλ. Κι ύστερα μια οικογένεια για την Καλίφα, ένα απαλό χέρι για τον ΄Άντριου, δυο κοτσίδες για την Ιζαμπέλλα, ένα σχολείο για τον Μινγκ, κι ένα βιβλίο με ανάγλυφα γράμματα για την Αναλίζ.
Δίνοντας τις ζωγραφιές στο πουλάκι,, είπε:
-Να, πάρε τις και πήγαινέ τις στην παραμυθού σου. Να γράψει γι αυτές, στις ιστορίες της. Να τις διαβάσουν όλα τα παιδιά. ‘
Κατόπιν, ξεσκάλωσε την χρυσή κλωστή που είχε μπερδευτεί στο πράσινο μολύβι της.
Ο φτερψτούλης, πέταξε έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Πέταξε προς το σύννεφο. Βρήκε την παραμυθού και της έδωσε τις ζωγραφιές. Εκείνη τότε, αφού τις κοίταξε προσεκτικά, έγραψε μια ιστορία. Αυτήν, που μόλις ακούσατε. Μετά, τράβηξε την ελεύθερη πια, χρυσή κλωστή της και κέντησε μ αυτήν , μια λέξη που έφτιαξε από τα αρχικά γράμματα των ονομάτων των παιδιών. Με το Δ του Δομίγκο, το Ι του Ισμαήλ, το Κ της Καλίφα, το Α του Άντριου, Το Ι της Ιζαμπέλλας,το Ω της Ωραιοζήλης, Το Μ του Μινγκ και το Α της Αναλίζ έφτιαξε τη λέξη ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Ύστερα τη έραψε πάνω στο σύννεφο.
Ένα δροσερό αεράκι έσπρωξε το σύννεφο. Κι εκείνο πέρασε απ όλη τη γη. Τα παιδιά το είδαν και φώναξαν:
-ΔΙΚΑΙΩΜΑ! ΔΙΚΑΙΩΜΑ!
Και όλα χαμογέλασαν. Ύστερα έκαναν έναν κύκλο και τραγούδησαν όλα μαζί:

ΓΙΩΤΑ ΚΑΛΤΣΙΔΟΥ

'τόσο ψηλά ζουν οι παραμυθούδες?"
"και μας βλέπουν και γράφουν τα παραμύθια τους?"
' και τι καλός φίλος το πουλάκι!"
μας άρεσε , μας άρεσε πολύ ! πάρα πολύ ! Και το κάναμε παιχνίδι !!!!!!
γίναμε φτεροτούληδες και βοηθήσαμε την κυρά παραμυθού να μαζέψει την μπερδεμένη της κλωστή !
ενώσαμε τα κομμάτια τα μπερδεμένα και τα κάναμε παζλ....ένα παζλ που εγραφε " δικαίωμα " και είχε στα κομμάτια του όλες τις ανάγκες μας !!!!!τελικά είμαστε σπουδαίοι !  οι παραμυθούδες του κόσμου θα βλέπουν τόοοοσους φτεροτούληδες και θα χαίρονται !!! μα τοοοοσοι βοηθοί !!!


































ώρα για τραγούδι ! το δικό μας τραγούδι ...του σχολειού μας !! και τραγουδήσαμε τόσο δυνατά μήπως ακουστεί η φωνή μας πολύ μακριά για να το ακούσουν όλοι οι μεγάλοι !!!!!!!

https://youtu.be/vrmP5v5Kv6Y




..και με τα τραγούδια δεν ξεχνάμε !!!!.....

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

20 Νοεμβριου
έχω δικαιώματα ένα σωρό
 και σας τα αραδιάζω χωρίς δισταγμό.....


είμαι παιδί, είμαι παιδί
μικρό με καθαρή ψυχή
έχω δικαιώματα πολλά
και σας τ' αραδιάζω στη σειρά!

πρώτη ανάγκη το φαί
σπίτι , οικογένεια
για μια χαρούμενη ζωή
κοντά τους βάζω τη λευτεριά
για να ' ναι όλα ειρηνικά!

γιατρούς και  εμβόλια
παιχνίδι  σχολειό
έρχονται κοντά τους 
κι αυτά θαρρώ!

ένα χαμόγελο
μια αγκαλιά
τα συμπληρώνουν όλα αυτά...

έχω δικαιώματα ένα σωρό
είμαι παιδί και τα διεκδικώ !!!!!!!!!!!

 η συγγραφική ομάδα του νηπιαγωγείου μας !

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017




 " όλοι μαζί , όλοι μαζί 
 είμαστε πάντα πιο δυνατοί !"
αυτά μας έμαθε η Δημοκρατία , η καλή κυρία μέσα από το παραμύθι της.
κατά πόσο όμως τα παιδιά το καταλαβαίνουν ? 

σίγουρα ξέρουν οτι το Πολυτεχνείο ειναι ενα μεγάλο σχολείο , που εκεί πηγαίνουν οι φοιτητές ...οι μεγάλοι μαθητές !
είναι χαρά τους να φωνάξουν το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία ...χωρίς να το κατανοούν ...
Διαβάζοντας πολλά παραμύθια είπαν ότι με την Δημοκρατία χαμογελάμε , είμαστε τόσο χαρούμενοι που τραγουδάμε! 

παρατηρήσαμε τα χαρούμενα πρόσωπα των ηρώων των παραμυθιών και τα συγκρίναμε με τα φοβισμένα πρόσωπα της άλλης κυρίας , της κακιάς ...αυτής που λέγεται Δικτατορία και μας μπερδεύει λίγο.
Μας μπερδεύει γιατί δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλουδάκι μας , γιατί δεν το χουμε ζήσει ...

" καλά κυρία είναι πολύ κακιά που δεν τους έδινε ψωμί ! "" εγώ θα φωνάξω τον μπαμπά μου να την μαλώσει!"
αφού παρατηρήσαμε τις εικόνες των παραμυθιών και μιλήσαμε για τα συναισθήματα των ηρώων  φτιάξαμε τα σπιτάκια της καλής και της κακιάς κυρίας !
" κυρία στην κακιά δε θα βάλουμε ήλιο !
πιάσαμε δουλειά και ζωγραφίσαμε προσωπακια με λαμπερά χαμόγελα και άλλα με το μεγάλο Ο για τον φόβο ....


                            το σπιτάκι της Δικτατορίας


 

                                           το σπιτάκι της Δημοκρατίας 



Πως μπορείς σε μια τάξη 24 παιδιών με τα 20 από αυτά  προνήπια να τα δώσεις να καταλάβουν την έννοια της Δημοκρατίας?
μόνο μέσα από ο,τι αγαπούν και τους ενδιαφέρει !

Σ τ ρ ο υ μ φ ά κ ι α .......

_ σε ποιο παιδικό όλοι ζουν ελεύθεροι, παίζουν χωρίς να τους ενοχλεί κανένας, τρώνε , πίνουν και γλεντάνε?
αγαπιούνται μεταξύ τους και ζουν όμορφα  και ειρηνικά? δέχονται με αγάπη και βοηθάνε όσους έρχονται στον τόπο τους ?
Μα φυσικά στο στρουμφοχωριό !!!
" εκεί κυρία είναι αρχηγός ο μπαρμπα στρουμφ και κάνε σωστά πράγματα !
" ο Δρακουμέλ τα κυνηγάει για να κλέψει τις μαγικές τους δυνάμεις αλλά δεν τον φοβούνται !"

...έτσι καταλήξαμε ότι αυτό είναι δημοκρατία ! να υπάρχει βοήθεια μεταξύ των ανθρώπων , να ζούμε ελεύθερα όπως οι φίλοι μας τα στρουμφάκια , να είμαστε δίκαιοι όπως ο μπαρμπα στρουμφ , να είμαστε ίσοι όπως και αυτά , να έχουμε φαγητό και να μην μας το στερούν ...και με όλα αυτά  Η κυρία η καλή , η Δημοκρατία θα μας δώσει το μεγάλο της δώρο που είναι η ειρήνη ! ..
" όπως και στα στρουμφάκια "
..βέβαια τα στρουμφάκια μας έδωσαν κι ένα δωράκι , ο Λιχούδης δηλαδή,  στερήθηκε μια από της αγαπημένες του τούρτες και ο μπαρμπα στρουμφ  έβαλε τα μαγικά συστατικά της Δημοκρατίας  ....








...τώρα καταλάβαμε όταν οι φοιτητές φώναζαν ψωμί ...ότι τους το στερούσαν ή καλύτερα τους το κλέβανε 
όταν φωνάζανε ελευθερία ....δε ζούσαν ήρεμα και ειρηνικά 
κι όταν φωνάζανε παιδεία .....  φοβόντουσαν  και δεν τους τα λέγανε σωστά και δίκαια...
αυτή είναι η δικτατορία ...η άλλη ...η κακιά !
τώρα ξέρουμε και φωνάζουμε δυνατά το σύνθημα των φοιτητών ...

ξέρουμε την κάθε του λέξη 
μάθαμε την ιστορία τους και το γιατί τους ....


και απλά το φτιάξαμε .....




και πάνω βάλαμε έναν μεγάλο ήλιο για να μας ζεσταίνει ...




...........................................................................................................

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017





η κυρα μας η υγεία
το φωνάζει δυνατά
τρώτε φρούτα θρεπτικά.
η καθε εποχή
χαριζει νόστιμους καρπούς
γεματα βιταμίνες
λαχταριστους!!!
αχλαδι, μηλο, κυδώνι,
σταφύλι και ρόδι...
5 φιλοι φθινοπωρινοι
νοστιμοι και θρεπτικοι!!
το φθινοπωρινό περιβόλι μας με βρεγμενη κιμωλία.... με ολα τα φθινοπωρινά φρούτα..



.... αλλα και οι δακτυλοφιγουρες μας που μας συμβουλευουν.....







5 φίλοι φθινοπωινοί
βγήκαν στο σεριάνι....
στο ένα δάχτυλο το μήλο
στο άλλο είναι το σταφύλι
έρχεται και το κυδώνι
αχ ! σειρά παίρνει τ αχλάδι
να....τελευταίο με την κορώνα 
κάθεται πλάι τους το ρόδι !
χέρια έπιασαν μαζί

και φωνάζουν δυνατά
σε μεγάλους και παιδιά...
τρώτε φρούτα
τρώτε φρούτα έχουν δύναμη μεγάλη
γίγαντες γινόσαστε 
και όχι νάνοι !!!!!





παρουσιαστηκε καθε φρουτακι με το αινιγματακι του.... για να μας παραπλανήσει...
















και τα καναμε βιβλίο για την βιβλιοθήκη μας... 


δέντρο με φθινοπωρινά φρούτα.... μια κυδωνομηλοαχλαδοροδια..... αυτα παθαίνεις όταν δεν εχεις χώρο!! 



και μια κληματαρια με τσαμπιά απο κουκουναρια..... 







παρατηρηση αναγνώριση αντιστοιχιση...
συλλαβες


..................................................................................................................